لبخند ژوکند

اول اردي بهشت ماه سالروز مرگ سهراب است. براي من كه دوره نوجواني ام را با شعرهاي سهراب گذرانده ام، هميشه او يك انسان بزرگ و دوست داشتني خواهد بود. در چند ماه گذشته دو بار بر سر قبر سهراب حاضر شدم. غربت غريبي دارد قبرش. آدم دلش مي خواهد آنجا بشيند زار زار گريه كند، نه براي او بلكه براي خويشتن خويش كه اينگونه غريبانه بايد غربت اين دنيا را تحمل كند. سهراب  اهل كاشان نبود از اهالي اردي بهشت بود و درست در ابتداي اردي بهشت بار سفر بست. مرد گلپونه ها و اقاقي ها، شاعر آب و نان و نمك تا جهان هست دركنار ما خواهدبود.

اين قطعه شعر را در داخل تابوي بالاي قبرش خواندم. چقدر با حال و هواي اين روزگار ما همخواني دارد:

سار شب آواز مي خواند كه

اي خفتگان در خواب

چشم هايتان به دنيايي عظيم

گشوده است

چرا آن را نمي بينيد

جواب مي شنود ـ ساكت!

خواب آرام ما را برهم نزن