لبخند ژوکند

به یکی از دوستانم قول داده ام یک هفته هر روز وبلاگم را به روز کنم. خنده دار است ،نه! آخر تا دیروز بر این باور بودم که آدم باید حرف به درد بخوری داشته باشد تا آن را در وبلاگ یا هر جای دیگر بنویسد، اما حالا برای آنکه زیر قولم نزنم مجبورم هر هروز حتی در حد یکی دو جمله کوتاه هم شده وبلاگم را به روز کنم. خودم احساس می کنم تجربه جدیدی است، وقتی حرفی برای نوشتن نداشته باشی و مجبور به نوشتن باشی. البته این تجربه را بارها در روزنامه انجام داده ام، اما در روزنامه برای غم نان باید نوشت و وبلاگ فضایی است که الزامی به نوشتن نداری. با این حال این اتفاق را به فال نیک می گیرم. شاید و احتمالا چند یادداشت کوتاه در مورد نگرش فمینیستی خودم بنویسم. ممکن است برای خیلی ها این سوال پیش بیاید که چگونه یک مرد می تواند تفکرات فمنیستی داشته باشد و اساسا چرا یک مرد باید در جنبش های فمینیستی فعالیت کند!؟ این یک دغدغه جدی برای من و برخی از دوستانم است. موضوعی که می تواند بحث های فراوانی را به دنبال داشته باشد. مردان فمنیست در همه جای جهان وجود دارند و در ایران هم تعدادشان کم نیست. از همه کسانی هم که در این زمینه علاقه مند هستند، اظهار نظر کنند و یا مطلب خاصی در  زمینه دارند دعوت می کنم تا نظرات خود را در این مورد  بازگو کنند. فعلا همین.