صبح روز چهارشنبه 21 شهریور ماه ، پیکر پاک احمد حیدربیگی ، شاعر و نویسنده و یکی از اعضای کانون نویسندگان ایران در میان غم و اندوه مردم همدان به ویژه دوست داران فرهنگ و ادب به خاک سپرده شد و شاعر رنج های مردم برای همیشه فسانه شد.
پیکر این شاعر بزرگ در میان دست های مردم ابتدا از آرمگاه بوعلی سینای همدان تشییع و سپس در قطعه هنرمندان باغ بهشت و در جوار آرامگاه ابدی نصرت اله بالاخانلو، شهردار پیشین همدان، آرام گرفت.
پس از تدفین پیکر وی، چند تن از شاعران و برزگان همدان بالای سر مزارش به ایراد سخن و شعر خوانی پرداختند و جملاتی کوتاه درباره زندگی و شخصیت این شاعر فرزانه گفتند.
در این مراسم جمعی از شاعران پیشکسوت و جوان استان ، شاعرانی از تهران و کرمانشاه و هنرمندان و بسیاری از اهالی فرهنگ و ادب حضور داشتند.
احمد حیدربیگی از جمله شاعرانی بود که، بیش از آنکه به شهرت خویش به عنوان یک شاعر بیاندیشد، به دنبال رسالت شاعری خود بود و از این رو شعرهایش همه بویی از مردم و درد های آنان را داشت.
اهل همدان نبود، اما به دلیل زندگی طولانی مدت در این شهر همگان و همدانیان او را بزرگ شاعر خود می دانستند و از همنشینی و هم کلامی با او لذت می بردند.
حیدر بیگی بیش از آنکه برای شاعران جوان همدان یک استاد باشد، پدری مهربان بود که عاشقانه به آنها درس زندگی می داد.
او در طول دوران پر بار زندگی اش تنها 3 کتاب بیشتر به چاپ نرساند ، اما همین 3 کتاب یعنی "لابیرنت" ، "تنهاییت را به دوش من بگذار" و " یک شاخه شعر سرخ" کافی بود تا او را به عنوان شاعری سترگ در جامعه ادبی ایران معرفی کند.
و اینک که شاعر رنج های مردم برای همیشه در 68 سالگی ماند، درود می فرستیم بر روح پاکش و با هم می گوییم آرام گیر ای بزرگ مرد، ای دوست داشتنی ترین شاعر شعر های ذهن ما، آرام گیر.
